Kenningar Baudrillards um raunveruleikann

Það skal engan undra að samfélag okkar er ekki svo ósvipað samfélagi Mikka Mús og Guffa í Disneyworld í Flórídafylki Bandaríkjanna. Innviði samfélaganna eru að nær öllu leyti eins; eftirmynd borgarasamfélags að hætti iðnbyltingarinnar, metnaður í borgarskipulag og arkitektúr á heimsmælikvarða, hamingjustuðull í hámarki, grætt á daginn-grillað og hellt í sig á kvöldin og svifið um á draumkenndum hugmyndum og hið ljúfa líf þar sem allt er mögulegt, mýs og endur talað og menn keypt og keypt og grillað og grillað. Hið ímyndaða líf tók yfir og virðist vera orðinn raunverulegra en sjálfur raunveruleikin. Allir að átómatatískir þáttakendur í Survivor - Guiding Light. Sápa sem heldur áfram út í hið óendanlega. En vissulega tekur allt enda, Leiðarljós hættir nú í haust eftir 70 ára samfleyta dramatík og okkar raunveruleiki, óraunveruleikin, hrynur. Það er því ekki að furða að maður spyrji sig hvað tekur við og hvernig við sem þjóð eigum að höndla hugmyndir um sjálfstæði og frelsi og nýfenginn raunveruleika. Persónulegur raunveruleiki minn virðist enn sem komið er ætla að láta bíða eftir sér, í það minnsta til haustsins þar sem þá get ég borðað mat sem ég hef ræktað sjálfur og séð um, veitt fisk sjálfur og skotið niður fulga, matreitt og borðað sjálfur. En á milli þess held ég áfram að stunda óraunverulegar æfingar og reyna að lifa eftir áður eðlilegri ímynd Disneyworld.  

Björn Jörundur

Ég veit ekki hvað ég á að segja...ég er bara í losti. Og ég skil ekki af hverju ekki er fjallað um þetta hræðilega mál í öllum fjölmiðlum landsins allan daginn alltaf alls staðar. T.d. í Auðlindinni. 

CCP

Það vinna fleiri hjá CCP en hjá HB Granda. Það þykir mér frétt. Það væri óskandi að stjórnvöld og pólitíkusar og í raun almenningur átti sig á því að atvinnumöguleikar felast ekki eingöngu í aukningu á kvóta, hvalveiðum, stóriðju  og álverum. Hátækniiðnaður, menning og ferðamennska er framtíðin. Og blessuðu bændurnir.  

This just in...

Geir grunar að Ólafur Ragnar hafi vitað að stjórn hans myndi slitna viku áður en það gerðist. Það er aldeilis hugboð. 

Það snjóar...

...og ég velti því fyrir mér hvort að það sé einhver skynsemi í því að senda 7 mánaða gamalt barn út að sofa. Jú, örugglega, það er hefð fyrir þessu, herðir þau bara. 

Hið pólitíska ástand

Ég held að það sé óhætt að segja, þrátt fyrir meiningar þeirra sem hlut eiga að máli, að þau stjórnarskipti sem nú liggja í loftinu séu lítið annað litabreytingar. Veggurinn er ennþá til staðar, það er bara verið að blanda smá grænum við drulluna. Útkoman getur varla orðið annað en brúnn, orðavaðalssósa sem bætir engu við sjálft kerfið. Flokkapólitíkin er það sem fólk vill burt. Vonandi getum við seinna meir þakkað Sjálfstæðisflokknum fyrir að hafa fellt sjálfan sig og um leið flokksræðið og meðfylgjandi valdabröllt. Einmitt núna sitja nýjir valdhafar á fundi og skipta með sér valdinu eftir hentugleika flokka sinna. Að mínu mati er erfitt að sjá breytinguna frá fyrri stjórnum. Óskandi væri að þessir flokkar myndu koma sér saman um að klára dæmið og kalla saman stjórnlagaþing þar sem stjórnarskrá lýðveldisins verður breytt eða jafnvel nýtt lýðveldi stofnað.  

National Threat Advisory: Elevated

Líðan Salvíurunnans er nú komið úr rauðum nirður í gulan. Enn er því hætta á að runninn gefi lífið upp á bátinn en virðist þó ætla að tóra. Þori samt sem áður ekki að lofa neinu.

Hættuástand

Áðan tókst mér næstum því að myrða Salvíurunnann minn með ótæpilegri vökvun miðað við árstíma. 

Ástand borgaranna

Ég er borgari, fæddur af borgarastétt hinnar byltingarmiklu 18.aldar. Ég hef lifað theoretískt séð í 250 ár og haft gaman af þannig séð. En nú horfi ég fram á litterískan dauða minn, ekki aðeins fræðilegan hálfkæringsdauða í formi póstmódernískra hugleiðinga um sjálfin á tíma óraunveru og ofurveruleika, nei, sú ímynd er löngu kominn undir græna þúfu og byrjuð að rotna og farið að sjást í merg og bein undir hamnum. Og sem ég ligg, meðvitundarlítill eftir glimmerpartý síðustu 250 ára, geri ég mér grein fyrir að nú er loksins komið að þessu. Fyrir ofan mig óma nýjar raddir sem krefjast nýrra tíma. Það er aðeins um tvennt að velja, í fyrsta lagi gæti ég orðið mér út um töluvert magn af grisjum og smyrsli, smurt mig allan þannig að ég glansi á ný, vafi mér svo í grisju og stokkið upp úr gröfinni strektari og stíliseraðri en áður og slegið glimmerglampa í auguefasemda og forræðishyggju. Í annan stað gæti ég klöngrast rólega upp úr gröfunni eins og ég er klæddur, í skinnpokanum einum, og vonað að dagsljósið varpi ljósi á innviði og innyfli mín sem mig minni að séu vel af guði gerð, gerð af heilindum. Einhvern vegin þykir mér líklegt, í ljósi síðustu og verstu tíma hins póstmódern og kaldhæðna, að fyrri leiðin verði farin sökum hefðar og vana og ótta. Þannig virðist málunum háttað með hefðarfólkið, ómeðvitað um þjóðina, hverra eyru, hlustir, kuðungar og hamar og ístað, augu, steinar, augnbotnar og lithimnur virðast ekki lengur tengt tauga-og heilafrumum. Búið að höggva á þann hnút sem alltaf hefur verið til trafala. Nú, jæja. Hvað annað myndi maður gera í þessu ástandi? Ástandi ástandanna. Ekki hefur verið viðlíka órói í okkar ágæti samfélagi síðan Ingólfur kastaði öndvegissúlum sínum frá borði. Þá var líka mótmælt á dekki enda álíka skynsemi sem þá réð för um núna. Tilviljun. Henda út súlum hér og svo taka land þar sem þær lenda og búa þar. Þið sem mótmælið trúið ekki á frelsi. Og gott ef þeir sem leyfðu sér að hafa uppi varnaðarorð, að fullmikið rótleysi og rökleysa hafi einkennt þessa furðulegu súluhugmynd, gott ef þeir hafi ekki verið hunsaðir. Og hafði hann ekki rétt fyrir sér, norski útlaginn Ingólfur? Ráku súlurnar ekki upp í fjöru Reykjavíkur, höfuðstaðsins? Jú, eru þær ekki höfðustólpar Seðlabankans? Þannig er það bara, það er vitað og þarf ekki að ræða það. 

En gæti það hugsast að í öllu þessu fáti sé ekki aðeins um að ræða náttúrulögmálskreppu eins og postular vilja meina, að þetta sé bara hluti af okkar sögu, að labba í hringi og detta alltaf ofaní sömu holuna? Gæti verið að í þessu felist raunverulegt uppgjör við 250 ára gamla hugmyndafræði hins borgaralega og samsvarandi lifnaðarhátts? Hvað kemur þá? Hvað getur sprottið úr þessum jarðveg? 

Og af hverju er það sjálfsagt að kreppur koma á sirka 50 ára fresti, bara eðlilegt? Er það ekki frekar heimskulegt að við samþykkjum að það sé náttúrulögmál að við lærum ekki af sögunni?